CEGO blogt

Een s chatkaart om talentenkiemen te ontdekken De talentenarchipel is een verzameling van eilanden die wordt weergegeven als een landkaart of schatkaart. Elk eiland heeft een bijzonder betekenis en verwijst naar een van de negen competenties of ontwikkelingsdomeinen. Op de eilanden kunnen kinderen hun interesses en talenten ontdekken. Elk van deze eilanden is onderdeel van een groter geheel. Dat grotere geheel is het mannetje dat wordt gevormd door al deze eilanden samen. Geen enkel eiland misbaar De archipel heeft een symbolische waarde. De eilanden liggen weliswaar los van elkaar in het water, maar geen enkel eiland is misbaar, omdat dan het geheel niet meer compleet is. De eilanden worden in eerste instantie los van elkaar benaderd. Maar zowat elke activiteit die kinderen doen, kun je op meerdere eilanden plaatsen. Er zijn dus veel raakvlakken en overlappingen.   Talenten ontdekken De visuele vormgeving van de archipel spreekt kinderen aan. Het idee dat je op die eilan...

Ken je dat moment? Wanneer een kind je met fonkelende ogen trots vertelt over wat hij net gedaan of gezien heeft, wanneer een kind je iets laat zien waar hij met veel plezier hard aan gewerkt heeft, wanneer je kinderen ziet genieten van het ontdekken van nieuwe mogelijkheden ... Deze momenten hebben iets bijzonders. Het raakt hen en het raakt jou. De betekenis van die gebeurtenissen draagt echter veel verder dan dat ene moment. Het gaat om de kracht, de dynamiek die ‘leren en ontwikkelen van kinderen’ heet, die hier aangesproken wordt. Het openbloeien van nieuwe talenten(kiemen). In dit eerste blogartikel in een reeks van vijf scheppen we een theoretisch kader rond talentwerking . In de volgende artikels vertalen we dat kader graag naar de context van kinderopvang en onderwijs.   Wat is talent eigenlijk (niet)? ‘Le talent, ça n’existe pas. Le talent c’est avoir l’envie de faire quelque chose ...’. (Jacques Brel) Bij het woord talent denken we vaak aan zeer uitzonderli...

 In deze moeilijke tijden waarin mekaar fysiek ontmoeten en nieuwe mensen leren kennen een taboe is geworden en je ziek kan maken, zitten we meer dan ooit achter ons computerscherm. Haast alle communicatie verloopt digitaal. Sommige bedrijven proberen zelfs een digitaal koffiemoment na te bootsen. Maar we missen toch nog steeds die menselijke warmte, we missen het kletsen in de deuropening, aan het koffieapparaat. We missen mekaar. We blijven veilig op een afstand maar hebben behoefte aan een knuffel.  Zoals vroeger wordt het nooit meer Uiteraard is de mens een flexibel wezen dat zich wondersnel aanpast aan nieuwe situaties. Voor onderwijs heeft deze coronacrisis gezorgd voor een ongelofelijke  versnelling van het digitale denken en het blended leren. Wat een jaar geleden nog ondenkbaar was, wordt nu al als normaal beschouwd.  We leren alvast veel uit deze crisis: we leren hoe we met minder tijd efficiënter kunnen werken, we leren hoe we kinderen vanop afstand be...

De onderzoeken van TIMMS (een internationaal vergelijkend onderzoek naar leerlingenprestaties in wiskunde en wetenschappen, afgenomen in 2019) zijn gepubliceerd en zorgen voor heel wat onrust. Door de blijvende dalende trend in de resultaten voor zowel wiskunde als wetenschappen dreigt Vlaanderen zijn positie in de topgroep verloren te zien gaan [1] . Bij begrijpend lezen was dat ook al zo (Pisa 2018) [2] .  En dus gaat het hele onderwijslandschap op de schop. Net als twee jaren geleden wordt in allerlei media – vaak door dezelfde auteurs - een beschuldigende vinger opgestoken naar het feit dat Vlaanderen te veel zou bezig zijn met welbevinden, met het prettig maken van de lessen en niet met de essentie van het onderwijsverhaal. Koen Daniëls (NVA) zei onlangs op de radio dat er te veel was ingezet op welbevinden en dat de slinger is doorgeslagen. Maar gaat het wel om een of-of-discussie? Is het niet én-én? Hebben we het welbevinden niet nodig om goede leerresultaten te kunnen nastr...