Doorgaan naar hoofdcontent

Mild ouderschap, ook tijdens Corona - Laura Eeckeleers


Toen op 18 maart de verstrengde Corona maatregelen werden meegedeeld, blokkeerde er iets in mijn hoofd. Tijdens de eerste week van de maatregelen was alles nog vrij goed gelukt, maar deze verstrenging bracht me in de war en gaf me een gevoel van angst. Ik werk dan wel van thuis uit en mijn peuter van 2 jaar gaat nog dagelijks naar de kinderopvang, maar toch werd het me teveel. Hoe zou ik dit allemaal klaarspelen? 

Voor sommigen is het misschien not done om je peuter in deze situatie naar de opvang te sturen, maar voor mij helaas een noodzaak. Ik kan immers niet werken met een peuter die rond mij hangt en constant mijn aandacht vraagt. Momenteel wonen we, wegens het bouwen van een eigen woning, boven mijn grootmoeder, wat maakt dat we op een wel erg kleine bovenverdieping zitten samengepropt. Dat, gecombineerd met een partner die bij de Brusselse politie werkt en dagelijks vele uren van huis weg is door deze crisis, maakte dat ik het even niet meer zag zitten. 

Rust in mijn hoofd

Een week voor de hele coronacrisis losbarstte, las ik het boek van Nina Mouton over Mild Ouderschap. Door alle onrust die ik voelde, greep ik er meteen naar terug. Ik had hier immers de belangrijkste handvatten uitgehaald die mij opnieuw in verbinding met mezelf konden brengen. Ondertussen bleek dat Nina Mouton een webinar had gemaakt rond mild ouderschap in tijden van Corona, precies wat ik nodig had! Ik hoef jullie niet te vertellen hoeveel rust die webinar mij gaf in deze uitdagende tijden. Ik deel daarom graag welke handvatten voor mij werken uit het webinar van Mild ouderschap in tijden van Corona.  

Zelfzorg
Mild zijn voor jezelf is het begin van mild ouderschap. Hoe doe je dat in tijden van corona? 
We zijn in tijden van crisis immers vaak de verbinding met onszelf kwijt. We zijn ook niet meer fysiek verbonden met anderen buiten ons eigen gezin.  Een gevoel van angst grijpt ons bij de keel waardoor we de controle dreigen te verliezen. Net daarom is het belangrijk om opnieuw in verbinding te komen met onszelf. Om dat te doen, kan je verschillende keren per dag bij jezelf ‘inchecken’ en je afvragen hoe het met je gaat. ‘Wat heb ik nu nodig? Wat zijn mijn grenzen? En wat moet er echt vandaag?’ zijn vragen die hierbij kunnen helpen. 

Schuld en boete
Thuiswerken met een peuter in huis, is best wel moeilijk. Toch worstel ook ik met  schuldgevoelens wanneer ik mijn peuter naar de kinderopvang stuur.    Het zal voor velen wellicht herkenbaar zijn. Hoe ga je hier nu mee om? Hoe kan je die schuldgevoelens ombuigen? Nina Moutons webinar bood ook hier heel wat praktische tips. 
Belangrijk om te weten, is dat de schuldgevoelens geen basisgevoelens zijn zoals angst, boosheid of verdriet. Ze overkoepelen onze basisgevoelens. We moeten dus vooral op zoek naar wat er onder onze schuldgevoelens ligt. Aandacht geven aan wat we voelen, de gevoelens toelaten en ze erkennen is een eerste stap. Geen gemakkelijke opdracht, aangezien we vaak als ouder onze gevoelens onderdrukken. Dat lukt even, maar   na verloop van tijd gaat dit niet meer. Dan komen alle emoties die je hebt onderdrukt, eruit en kunnen ze je helemaal overweldigen. Anderzijds voelen kinderen ook aan wanneer je je gevoelens onderdrukt. Kinderen zijn de spiegel van onszelf en zullen dit uiten aan de hand van hun gedrag.  Een tweede stap die je kan helpen bij schuldgevoelens, is dus erover te praten met anderen (je eigen partner, een vriendin,..).

Eindelijk weekend?
Natuurlijk komt er ook een einde aan de werkweek en gaan we het weekend in. Een weekend waar we normaal gezien op bezoek gaan bij vrienden en familie, mijn “village” (van de uitspraak “it takes a village to raise a child”) om mee de zorg van mijn peuter op te nemen. Mijn uitlaatklep na een weekje werken. Dat kan nu niet meer. Dus moeten we het alleen zien te redden. Ook dan is het belangrijk om een evenwicht te vinden en in verbinding te blijven met jezelf en je kind. 

Zie je het dus even niet meer ziet zitten in deze Coronacrisis, sta dan stil bij deze vragen om jezelf tot rust te brengen: 
  • Wat heb ik zelf nodig (om met mezelf te kunnen verbinden)?
  • Wat moet er vandaag echt gebeuren?
  • En hoe kan ik mij daarin laten helpen? 

Ik wens je veel succes! 
Laura 

Verbinding in je cocon, is nu prioriteit. Al de rest is bijzaak (Nina Mouton) 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Paniek! - Marieke Holvoet

Paniek! Mijn derde kleuter moet volgend jaar naar het eerste leerjaar. “Mijn dochter gaat volgend jaar naar het eerste leerjaar en daar zal ze niet klaar voor zijn!” Vanop 2 meter afstand hoor ik de wanhoopskreet van mijn vriendin aan. Ze schat haar ouderschapskwaliteiten heel laag in want de juf gaf reeds opdrachten mee die zij, als niet-perfecte moeder (wie is dat wel?), mooi maar vol schuldgevoel aan de kant heeft geschoven. “Ik kan het niet opbrengen…ik ben al blij als ik eens zelf kook en geen kant-en-klare maaltijd bestel.” De suggesties van de juf om letterkoekjes te bakken, samen paardjesspel te spelen en de letters uit de krant te knippen, werden voor dochterlief heimelijk verzwegen.  Veel ouders zitten in hetzelfde schuitje. En ja, hun kind maakt volgend jaar de stap naar het eerste leerjaar. “Op school leren ze zo veel.” Klopt! Maar de school is er nu even niet. Een andere context vraagt andere manieren van leren.  De schrik slaat zowel ouders als leerkrachten ui

Terug naar de opvang na corona? Da's even wennen! - Laura Van de Voorde

Hoe je de verbondenheid tussen de kinderen en de opvang kan behouden...  Vroeg of laat loopt de coronacrisis op zijn einde en komen al de kinderen terug naar de opvang. Verschillende kinderen zijn natuurlijk al een hele periode niet in de kinderopvang geweest en ook voor de medewerkers zal het weer aanpassen zijn. We zullen dus misschien niet bij ieder kind van een ‘blij weerzien’ kunnen spreken. Het is dan ook belangrijk dat kinderen tijdens hun afwezigheid de ‘feeling’ met de opvang niet volledig verliezen. Maar daarnaast zal er ook opnieuw aandacht moeten zijn voor het ‘wenproces’.  Voor de kinderen die momenteel niet naar de opvang komen, is het belangrijk dat ze op de ene of andere manier toch verbonden blijven met de opvang. Dit kan het opnieuw starten na een langere afwezigheid vergemakkelijken. Maar hoe doe je dit dan? Hieronder zet ik alvast enkele tips op een rijtje.  Nodig de ouders uit voor een ‘raam bezoekje’  Ouders die in de buurt wonen, kunnen eens kom

Mama, waarom gaan we vijf dagen naar school?! - Nele Van Oosten

Waarvan ik droom, stiekem... en nu iets minder stiekem aangezien ik het met jullie deel... Dat deze periode nu nét die springplank tot innovatie kan zijn. Alle evidenties blijken immers plots niet meer zo evident. Deze en wie weet de komende periode dwingt ons om heel nauwgezet en kritisch naar het schoolconcept in al zijn facetten te kijken. Een zestal jaar gelden botste ik als per toeval op een online reportage “Found in the forest”. Als onderzoekconcept hebben ze met ganse gemeenschap uitgezocht wat school eigenlijk is. Hoe zou school eruit zien als je de invulboeken, de leerjaren, de testen en de muren weghaalt? www.foundintheforest.com Helemaal omvergeblazen toen door de simplistische vraag en aanpak: we maken buiten school met de hele gemeenschap. Dat vraagstuk heeft me nooit meer losgelaten en is nog steeds mijn drijvende kracht in alle innovatietrajecten die ik mee mag begeleiden. Anders kijken Laat ANDERS KIJKEN nu net de eerste stap zijn die nodig is i