Doorgaan naar hoofdcontent

Mild ouderschap, ook tijdens Corona - Laura Eeckeleers


Toen op 18 maart de verstrengde Corona maatregelen werden meegedeeld, blokkeerde er iets in mijn hoofd. Tijdens de eerste week van de maatregelen was alles nog vrij goed gelukt, maar deze verstrenging bracht me in de war en gaf me een gevoel van angst. Ik werk dan wel van thuis uit en mijn peuter van 2 jaar gaat nog dagelijks naar de kinderopvang, maar toch werd het me teveel. Hoe zou ik dit allemaal klaarspelen? 

Voor sommigen is het misschien not done om je peuter in deze situatie naar de opvang te sturen, maar voor mij helaas een noodzaak. Ik kan immers niet werken met een peuter die rond mij hangt en constant mijn aandacht vraagt. Momenteel wonen we, wegens het bouwen van een eigen woning, boven mijn grootmoeder, wat maakt dat we op een wel erg kleine bovenverdieping zitten samengepropt. Dat, gecombineerd met een partner die bij de Brusselse politie werkt en dagelijks vele uren van huis weg is door deze crisis, maakte dat ik het even niet meer zag zitten. 

Rust in mijn hoofd

Een week voor de hele coronacrisis losbarstte, las ik het boek van Nina Mouton over Mild Ouderschap. Door alle onrust die ik voelde, greep ik er meteen naar terug. Ik had hier immers de belangrijkste handvatten uitgehaald die mij opnieuw in verbinding met mezelf konden brengen. Ondertussen bleek dat Nina Mouton een webinar had gemaakt rond mild ouderschap in tijden van Corona, precies wat ik nodig had! Ik hoef jullie niet te vertellen hoeveel rust die webinar mij gaf in deze uitdagende tijden. Ik deel daarom graag welke handvatten voor mij werken uit het webinar van Mild ouderschap in tijden van Corona.  

Zelfzorg
Mild zijn voor jezelf is het begin van mild ouderschap. Hoe doe je dat in tijden van corona? 
We zijn in tijden van crisis immers vaak de verbinding met onszelf kwijt. We zijn ook niet meer fysiek verbonden met anderen buiten ons eigen gezin.  Een gevoel van angst grijpt ons bij de keel waardoor we de controle dreigen te verliezen. Net daarom is het belangrijk om opnieuw in verbinding te komen met onszelf. Om dat te doen, kan je verschillende keren per dag bij jezelf ‘inchecken’ en je afvragen hoe het met je gaat. ‘Wat heb ik nu nodig? Wat zijn mijn grenzen? En wat moet er echt vandaag?’ zijn vragen die hierbij kunnen helpen. 

Schuld en boete
Thuiswerken met een peuter in huis, is best wel moeilijk. Toch worstel ook ik met  schuldgevoelens wanneer ik mijn peuter naar de kinderopvang stuur.    Het zal voor velen wellicht herkenbaar zijn. Hoe ga je hier nu mee om? Hoe kan je die schuldgevoelens ombuigen? Nina Moutons webinar bood ook hier heel wat praktische tips. 
Belangrijk om te weten, is dat de schuldgevoelens geen basisgevoelens zijn zoals angst, boosheid of verdriet. Ze overkoepelen onze basisgevoelens. We moeten dus vooral op zoek naar wat er onder onze schuldgevoelens ligt. Aandacht geven aan wat we voelen, de gevoelens toelaten en ze erkennen is een eerste stap. Geen gemakkelijke opdracht, aangezien we vaak als ouder onze gevoelens onderdrukken. Dat lukt even, maar   na verloop van tijd gaat dit niet meer. Dan komen alle emoties die je hebt onderdrukt, eruit en kunnen ze je helemaal overweldigen. Anderzijds voelen kinderen ook aan wanneer je je gevoelens onderdrukt. Kinderen zijn de spiegel van onszelf en zullen dit uiten aan de hand van hun gedrag.  Een tweede stap die je kan helpen bij schuldgevoelens, is dus erover te praten met anderen (je eigen partner, een vriendin,..).

Eindelijk weekend?
Natuurlijk komt er ook een einde aan de werkweek en gaan we het weekend in. Een weekend waar we normaal gezien op bezoek gaan bij vrienden en familie, mijn “village” (van de uitspraak “it takes a village to raise a child”) om mee de zorg van mijn peuter op te nemen. Mijn uitlaatklep na een weekje werken. Dat kan nu niet meer. Dus moeten we het alleen zien te redden. Ook dan is het belangrijk om een evenwicht te vinden en in verbinding te blijven met jezelf en je kind. 

Zie je het dus even niet meer ziet zitten in deze Coronacrisis, sta dan stil bij deze vragen om jezelf tot rust te brengen: 
  • Wat heb ik zelf nodig (om met mezelf te kunnen verbinden)?
  • Wat moet er vandaag echt gebeuren?
  • En hoe kan ik mij daarin laten helpen? 

Ik wens je veel succes! 
Laura 

Verbinding in je cocon, is nu prioriteit. Al de rest is bijzaak (Nina Mouton) 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Over minder of net meer welbevinden? - Ludo Heylen

De onderzoeken van TIMMS (een internationaal vergelijkend onderzoek naar leerlingenprestaties in wiskunde en wetenschappen, afgenomen in 2019) zijn gepubliceerd en zorgen voor heel wat onrust. Door de blijvende dalende trend in de resultaten voor zowel wiskunde als wetenschappen dreigt Vlaanderen zijn positie in de topgroep verloren te zien gaan [1] . Bij begrijpend lezen was dat ook al zo (Pisa 2018) [2] .  En dus gaat het hele onderwijslandschap op de schop. Net als twee jaren geleden wordt in allerlei media – vaak door dezelfde auteurs - een beschuldigende vinger opgestoken naar het feit dat Vlaanderen te veel zou bezig zijn met welbevinden, met het prettig maken van de lessen en niet met de essentie van het onderwijsverhaal. Koen Daniëls (NVA) zei onlangs op de radio dat er te veel was ingezet op welbevinden en dat de slinger is doorgeslagen. Maar gaat het wel om een of-of-discussie? Is het niet én-én? Hebben we het welbevinden niet nodig om goede leerresultaten te kunnen nastreven

Zones van nabijheid in de kleuterklas - Marieke Holvoet

  Mamadou en Ole knikken als koorknaapjes. De juf vroeg of ze samen naar het gebouw van de lagere school de ballen kunnen gaan ophalen. Natuurlijk kan de juf wachten tot ze in de speeltijd zelf de ballen op gaat halen bij haar collega maar kinderen willen sommige taakjes maar al te graag van je overnemen. Wie voelt zich niet graag zelfstandig, nuttig en onafhankelijk? Twijfel Er kunnen terecht twijfels geformuleerd worden bij deze aanpak. Kan dit wel? Mag dit? Deze Kinderen staan met blinkende ogen voor je als voorbeeldige partners maar wat als er iets fout gaat. Zullen ze de weg vinden naar de lagere afdeling? Zullen ze terugkeren of in de toiletten blijven spelen? Zullen ze onderweg een willekeurige boekentas openmaken of tikken op gesloten deuren? Misschien ontstaat er onderweg wel ruzie die ontspoort. In elk geval verwacht je dat deze twee rakkers zich heel verantwoordelijk gaan gedragen en dat ze kunnen weerstaan aan al de verleidelijke uitdagingen tijdens deze opdracht. Alf

Kus de talenten wakker! (deel 3) - Laura Van de Voorde & Bart Declercq

Het start in de voorschoolse opvang Over welke talenten praten we? Talentenkiemen of talent-in-wording Een talent is een kiem, een groeipotentieel, waarin heel wat mogelijkheden vervat zitten die – mits veel motivatie en stimulansen – kansen bevatten om uit te groeien tot een bijzonder iets (…). We verleggen het accent hier van ‘iets al goed kunnen’ naar ‘het vooruit willen’. Elk kind heeft immers een enorm groeipotentieel. Via observatie vinden we heel wat waar eenkind in wil en kan groeien (Aerden, 2010).   Marie (24 maanden) kiest een boek uit de kast. Ze gaat hiermee op de stoel van de begeleider zitten. Enthousiast imiteert ze het voorleesmoment. Jules (20 maanden) komt er nieuwsgierig bij zitten. Marie vertelt wat er op de kaft staat. Ze toont de cover aan Jules, slaat het blad om en gaat verder. Tijdens het voorlezen stelt ze vragen aan Jules. Ze gebruikt intonatie en haar mimiek toont dat het verhaal op een gegeven moment best spannend is. Marie geniet duidelijk van w