Doorgaan naar hoofdcontent

Kampioen! Zo mag je jezelf noemen – Marieke Holvoet


Weken thuis, weken je gehele klaswerking herwerken, steeds maar bijsturen en aanpassen volgens de laatste richtlijnen …  En intussen wikken en wegen, kauwen en herkauwen… Op zo’n momenten  kan  twijfel al eens opduiken en wil je de handdoek misschien in de ring gooien. 
Wil ik dit nog wel? Waarom doe ik deze job? Wat is de bedoeling ervan? Tijd, wellicht, om even stil te staan bij jouw werk. Is wat je doet nog steeds een mix van passie, missie, roeping en een beroep?

Of twijfel je? 
Schema 5 minuten leiding geven - Onderwijs maak je samen
Dat de wereld jou nodig heeft, is duidelijk. Lees het nieuws maar eens. Je wordt ervoor betaald, althans, dat hoop ik wel. Je bent er ongetwijfeld ook goed in, al merk ik dat je het zelf nog altijd niet helemaal gelooft. Je houdt ervan… ik hoor het je vragen: ‘hou ik er nog van? Wil ik nog terug naar de klas?’

Tijdens de voorbije periode werd veel van jou verwacht… jouw motivatie en ambitie werden uitgeperst om het onderste uit de kan te halen want de verwachtingen lagen hoog. Jij bleef de leerkracht die je leerlingen ondanks de moeilijke omstandigheden omhoog zou tillen en klaar zou krijgen voor de volgende stap in hun ontwikkeling terwijl je het minimum aan contact had met hen.
De spreidstand tussen hoe je je leerlingen wil begeleiden en hoe je dit uiteindelijk kon vormgeven werd groter. 

Dat is lastig want we werden allemaal geraakt in onze autonomie op vlak van hoe we onze leerlingen wilden begeleiden. Het aantal didactische werkvormen werd op slag tot een minimum herleid. De dagelijkse rondes richtlijnen van zowel de veiligheidsraad als van het ministerie als van de eigen school volgden elkaar in sneltempo op waardoor je ongetwijfeld moest inboeten in je persoonlijke of collegiale morele keuzes. Het had soms wat weg van boksrondes waarbij je keer op keer in de touwen opdoffers incasseerde. Gelukkig zijn leraren een heel speciaal ras, dat kruipt waar het niet kan gaan en ontsproten er uit deze beperking heel wat nieuwe, creatieve ideeën. Weliswaar met de onvermijdelijke energie-investering.

Vanuit je kot werd ook de verbondenheid op de proef gesteld. Contact met onze leerlingen was regelmatig geen evidentie. Een nieuwe, goed gemikte rechtse. We werden hiervoor plots heel afhankelijk van de voorraad laptops op school die we konden verdelen en internetverbindingen en online platformen. Maar leerkrachten hielden hun naam alweer hoog door ook hier uitdagingen in te zien en deze te counteren met creatieve oplossingen.

13 maart bleek algauw de start van een boksmatch zonder handschoenen… zonder coach… Corona deelde klappen uit en allemaal moesten we naar adem happen. We konden plots niet zo sterk meer terugvallen op de bakken ervaring van voorbije jaren. In een knip waren we weer ‘groentjes’ om de preteaching en het afstandsonderwijs uit de grond te stampen en in goede banen te leiden. In één knip was ons competentiegevoel weg. Maar leraren zouden geen leraren zijn als ze ook hier hun tanden niet inzetten. Meet, zoom, kahoot, teams, … algauw vonden we ook hier onze weg in. In een sneltempo weliswaar.

Als je weet dat autonomie, verbondenheid en competentiegevoel heel bepalend zijn voor motivatie… ja, dan is het niet vreemd dat je twijfelt of je hier verder wil mee gaan. Nu je op al die vlakken serieus wat moest incasseren.

Vergeet echter niet dat je er uiteindelijk weer staat… sterker dan voordien, met meer kennis en meer vaardigheden. Uitgerust met waardering van al die ouders die dolgelukkig zijn dat hun jengelende kleuter weer bij de leerkracht kan gaan experimenteren, hun hyperactieve schoolkind zich op school kan uitleven of hun puber eindelijk een schermloze schooldag tegemoet kan gaan.
Dus twijfel… begrijpelijk. De spelregels werden telkens veranderd en je investeerde tonnen energie om steeds weer klaar te staan voor de volgende ronde. Intussen heb je echter zoveel troeven in handen die je in een sneltempo hebt verworven. Kampioen, zo mag je je noemen.

Marieke

Bronnen:
Dehandschutter, J. (2017). Zó blijf je een sterke leerkracht. Leuven, België: Acco.
Kelchtermans, G. (2012). DE LERAAR ALS (ON)EIGENTIJDSE PROFESSIONAL Reflecties over de “moderne professionaliteit” van leerkrachten. in opdracht van de Nederlandse Onderwijsraad, 1–28. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Paniek! - Marieke Holvoet

Paniek! Mijn derde kleuter moet volgend jaar naar het eerste leerjaar. “Mijn dochter gaat volgend jaar naar het eerste leerjaar en daar zal ze niet klaar voor zijn!” Vanop 2 meter afstand hoor ik de wanhoopskreet van mijn vriendin aan. Ze schat haar ouderschapskwaliteiten heel laag in want de juf gaf reeds opdrachten mee die zij, als niet-perfecte moeder (wie is dat wel?), mooi maar vol schuldgevoel aan de kant heeft geschoven. “Ik kan het niet opbrengen…ik ben al blij als ik eens zelf kook en geen kant-en-klare maaltijd bestel.” De suggesties van de juf om letterkoekjes te bakken, samen paardjesspel te spelen en de letters uit de krant te knippen, werden voor dochterlief heimelijk verzwegen.  Veel ouders zitten in hetzelfde schuitje. En ja, hun kind maakt volgend jaar de stap naar het eerste leerjaar. “Op school leren ze zo veel.” Klopt! Maar de school is er nu even niet. Een andere context vraagt andere manieren van leren.  De schrik slaat zowel ouders als leerkrachten ui

Terug naar de opvang na corona? Da's even wennen! - Laura Van de Voorde

Hoe je de verbondenheid tussen de kinderen en de opvang kan behouden...  Vroeg of laat loopt de coronacrisis op zijn einde en komen al de kinderen terug naar de opvang. Verschillende kinderen zijn natuurlijk al een hele periode niet in de kinderopvang geweest en ook voor de medewerkers zal het weer aanpassen zijn. We zullen dus misschien niet bij ieder kind van een ‘blij weerzien’ kunnen spreken. Het is dan ook belangrijk dat kinderen tijdens hun afwezigheid de ‘feeling’ met de opvang niet volledig verliezen. Maar daarnaast zal er ook opnieuw aandacht moeten zijn voor het ‘wenproces’.  Voor de kinderen die momenteel niet naar de opvang komen, is het belangrijk dat ze op de ene of andere manier toch verbonden blijven met de opvang. Dit kan het opnieuw starten na een langere afwezigheid vergemakkelijken. Maar hoe doe je dit dan? Hieronder zet ik alvast enkele tips op een rijtje.  Nodig de ouders uit voor een ‘raam bezoekje’  Ouders die in de buurt wonen, kunnen eens kom

Mama, waarom gaan we vijf dagen naar school?! - Nele Van Oosten

Waarvan ik droom, stiekem... en nu iets minder stiekem aangezien ik het met jullie deel... Dat deze periode nu nét die springplank tot innovatie kan zijn. Alle evidenties blijken immers plots niet meer zo evident. Deze en wie weet de komende periode dwingt ons om heel nauwgezet en kritisch naar het schoolconcept in al zijn facetten te kijken. Een zestal jaar gelden botste ik als per toeval op een online reportage “Found in the forest”. Als onderzoekconcept hebben ze met ganse gemeenschap uitgezocht wat school eigenlijk is. Hoe zou school eruit zien als je de invulboeken, de leerjaren, de testen en de muren weghaalt? www.foundintheforest.com Helemaal omvergeblazen toen door de simplistische vraag en aanpak: we maken buiten school met de hele gemeenschap. Dat vraagstuk heeft me nooit meer losgelaten en is nog steeds mijn drijvende kracht in alle innovatietrajecten die ik mee mag begeleiden. Anders kijken Laat ANDERS KIJKEN nu net de eerste stap zijn die nodig is i