Doorgaan naar hoofdcontent

Kampioen! Zo mag je jezelf noemen – Marieke Holvoet


Weken thuis, weken je gehele klaswerking herwerken, steeds maar bijsturen en aanpassen volgens de laatste richtlijnen …  En intussen wikken en wegen, kauwen en herkauwen… Op zo’n momenten  kan  twijfel al eens opduiken en wil je de handdoek misschien in de ring gooien. 
Wil ik dit nog wel? Waarom doe ik deze job? Wat is de bedoeling ervan? Tijd, wellicht, om even stil te staan bij jouw werk. Is wat je doet nog steeds een mix van passie, missie, roeping en een beroep?

Of twijfel je? 
Schema 5 minuten leiding geven - Onderwijs maak je samen
Dat de wereld jou nodig heeft, is duidelijk. Lees het nieuws maar eens. Je wordt ervoor betaald, althans, dat hoop ik wel. Je bent er ongetwijfeld ook goed in, al merk ik dat je het zelf nog altijd niet helemaal gelooft. Je houdt ervan… ik hoor het je vragen: ‘hou ik er nog van? Wil ik nog terug naar de klas?’

Tijdens de voorbije periode werd veel van jou verwacht… jouw motivatie en ambitie werden uitgeperst om het onderste uit de kan te halen want de verwachtingen lagen hoog. Jij bleef de leerkracht die je leerlingen ondanks de moeilijke omstandigheden omhoog zou tillen en klaar zou krijgen voor de volgende stap in hun ontwikkeling terwijl je het minimum aan contact had met hen.
De spreidstand tussen hoe je je leerlingen wil begeleiden en hoe je dit uiteindelijk kon vormgeven werd groter. 

Dat is lastig want we werden allemaal geraakt in onze autonomie op vlak van hoe we onze leerlingen wilden begeleiden. Het aantal didactische werkvormen werd op slag tot een minimum herleid. De dagelijkse rondes richtlijnen van zowel de veiligheidsraad als van het ministerie als van de eigen school volgden elkaar in sneltempo op waardoor je ongetwijfeld moest inboeten in je persoonlijke of collegiale morele keuzes. Het had soms wat weg van boksrondes waarbij je keer op keer in de touwen opdoffers incasseerde. Gelukkig zijn leraren een heel speciaal ras, dat kruipt waar het niet kan gaan en ontsproten er uit deze beperking heel wat nieuwe, creatieve ideeën. Weliswaar met de onvermijdelijke energie-investering.

Vanuit je kot werd ook de verbondenheid op de proef gesteld. Contact met onze leerlingen was regelmatig geen evidentie. Een nieuwe, goed gemikte rechtse. We werden hiervoor plots heel afhankelijk van de voorraad laptops op school die we konden verdelen en internetverbindingen en online platformen. Maar leerkrachten hielden hun naam alweer hoog door ook hier uitdagingen in te zien en deze te counteren met creatieve oplossingen.

13 maart bleek algauw de start van een boksmatch zonder handschoenen… zonder coach… Corona deelde klappen uit en allemaal moesten we naar adem happen. We konden plots niet zo sterk meer terugvallen op de bakken ervaring van voorbije jaren. In een knip waren we weer ‘groentjes’ om de preteaching en het afstandsonderwijs uit de grond te stampen en in goede banen te leiden. In één knip was ons competentiegevoel weg. Maar leraren zouden geen leraren zijn als ze ook hier hun tanden niet inzetten. Meet, zoom, kahoot, teams, … algauw vonden we ook hier onze weg in. In een sneltempo weliswaar.

Als je weet dat autonomie, verbondenheid en competentiegevoel heel bepalend zijn voor motivatie… ja, dan is het niet vreemd dat je twijfelt of je hier verder wil mee gaan. Nu je op al die vlakken serieus wat moest incasseren.

Vergeet echter niet dat je er uiteindelijk weer staat… sterker dan voordien, met meer kennis en meer vaardigheden. Uitgerust met waardering van al die ouders die dolgelukkig zijn dat hun jengelende kleuter weer bij de leerkracht kan gaan experimenteren, hun hyperactieve schoolkind zich op school kan uitleven of hun puber eindelijk een schermloze schooldag tegemoet kan gaan.
Dus twijfel… begrijpelijk. De spelregels werden telkens veranderd en je investeerde tonnen energie om steeds weer klaar te staan voor de volgende ronde. Intussen heb je echter zoveel troeven in handen die je in een sneltempo hebt verworven. Kampioen, zo mag je je noemen.

Marieke

Bronnen:
Dehandschutter, J. (2017). Zó blijf je een sterke leerkracht. Leuven, België: Acco.
Kelchtermans, G. (2012). DE LERAAR ALS (ON)EIGENTIJDSE PROFESSIONAL Reflecties over de “moderne professionaliteit” van leerkrachten. in opdracht van de Nederlandse Onderwijsraad, 1–28. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Over minder of net meer welbevinden? - Ludo Heylen

De onderzoeken van TIMMS (een internationaal vergelijkend onderzoek naar leerlingenprestaties in wiskunde en wetenschappen, afgenomen in 2019) zijn gepubliceerd en zorgen voor heel wat onrust. Door de blijvende dalende trend in de resultaten voor zowel wiskunde als wetenschappen dreigt Vlaanderen zijn positie in de topgroep verloren te zien gaan [1] . Bij begrijpend lezen was dat ook al zo (Pisa 2018) [2] .  En dus gaat het hele onderwijslandschap op de schop. Net als twee jaren geleden wordt in allerlei media – vaak door dezelfde auteurs - een beschuldigende vinger opgestoken naar het feit dat Vlaanderen te veel zou bezig zijn met welbevinden, met het prettig maken van de lessen en niet met de essentie van het onderwijsverhaal. Koen Daniëls (NVA) zei onlangs op de radio dat er te veel was ingezet op welbevinden en dat de slinger is doorgeslagen. Maar gaat het wel om een of-of-discussie? Is het niet én-én? Hebben we het welbevinden niet nodig om goede leerresultaten te kunnen nastreven

Zones van nabijheid in de kleuterklas - Marieke Holvoet

  Mamadou en Ole knikken als koorknaapjes. De juf vroeg of ze samen naar het gebouw van de lagere school de ballen kunnen gaan ophalen. Natuurlijk kan de juf wachten tot ze in de speeltijd zelf de ballen op gaat halen bij haar collega maar kinderen willen sommige taakjes maar al te graag van je overnemen. Wie voelt zich niet graag zelfstandig, nuttig en onafhankelijk? Twijfel Er kunnen terecht twijfels geformuleerd worden bij deze aanpak. Kan dit wel? Mag dit? Deze Kinderen staan met blinkende ogen voor je als voorbeeldige partners maar wat als er iets fout gaat. Zullen ze de weg vinden naar de lagere afdeling? Zullen ze terugkeren of in de toiletten blijven spelen? Zullen ze onderweg een willekeurige boekentas openmaken of tikken op gesloten deuren? Misschien ontstaat er onderweg wel ruzie die ontspoort. In elk geval verwacht je dat deze twee rakkers zich heel verantwoordelijk gaan gedragen en dat ze kunnen weerstaan aan al de verleidelijke uitdagingen tijdens deze opdracht. Alf

Kus de talenten wakker! (deel 3) - Laura Van de Voorde & Bart Declercq

Het start in de voorschoolse opvang Over welke talenten praten we? Talentenkiemen of talent-in-wording Een talent is een kiem, een groeipotentieel, waarin heel wat mogelijkheden vervat zitten die – mits veel motivatie en stimulansen – kansen bevatten om uit te groeien tot een bijzonder iets (…). We verleggen het accent hier van ‘iets al goed kunnen’ naar ‘het vooruit willen’. Elk kind heeft immers een enorm groeipotentieel. Via observatie vinden we heel wat waar eenkind in wil en kan groeien (Aerden, 2010).   Marie (24 maanden) kiest een boek uit de kast. Ze gaat hiermee op de stoel van de begeleider zitten. Enthousiast imiteert ze het voorleesmoment. Jules (20 maanden) komt er nieuwsgierig bij zitten. Marie vertelt wat er op de kaft staat. Ze toont de cover aan Jules, slaat het blad om en gaat verder. Tijdens het voorlezen stelt ze vragen aan Jules. Ze gebruikt intonatie en haar mimiek toont dat het verhaal op een gegeven moment best spannend is. Marie geniet duidelijk van w